Van jongs af aan ben ik geïnteresseerd in games. Het begon voor mij met de Commodore 64, toen computers voor de consument nog “homecomputers” werden genoemd. Spellen die mij het meest zijn bijgebleven zijn Turrican, Summer Games, Winter Games, California Games, The Last Ninja, Archon, Skate Or Die! en, last but not least, Impossible Mission (“stay a while, staaaaaaaaay forever!”). De muziek van de C64-games zal voor mij altijd magisch blijven. Ik heb, vandaag de dag, nog steeds een zwak voor ‘SID-tunes’ (eigenlijk een zwak voor alle geluiden die uit de SID-chip van de C64 komen).
Op de C64 speelde ik (voorzover mogelijk met mijn kleuter-Engels) text-based adventures. Later zouden deze games een grafische interface krijgen, gecombineerd met text-input (Leisure Suit Larry in the Land of the Lounge Lizards was geweldig!). Echter, toen de ‘point-and-click methode’ werd geïntroduceerd (denk aan Lucas Arts-games als Day of the Tentacle of de Indiana Jones-serie) ontdekte ik een nieuwe trend in adventure-games waardoor voor mij alle spanning van het spelen verdween: het was niet meer mogelijk om ‘cruciale fouten’ te maken (als in: iets vergeten op te pikken op een plek waar je later niet meer naar terug kan, of: simpelweg sterven in het spel).
Tijdens mijn Playstation-periode waren mijn favoriete titels Gran Turismo 2, Wip3Out, Tekken 3, Tony Hawk's Pro Skater 3 en Worms World Party. Op de Playstation2 speelde ik onder andere Tekken 5, Killzone, Viewtiful Joe en Final Fantasy XII.
Tegenwoordig speel ik voornamelijk games op de Nintendo Wii en DS en op de PC. Mijn favorieten van dit moment zijn Super Mario Galaxy (Wii), The World Ends With You (DS), Shaiya (PC) en door een recente release op de Wii ben ik weer verslaafd aan Tetris (en nee, niet omdat ik zo van opruimen houd).
Vanuit mijn academische achtergrond (cultuur- en wetenschapsstudies, tracé technologische cultuur) ben ik geïnteresseerd geraakt in het socio-technologische aspect van gaming. Wat is de wisselwerking tussen mens en technologie, speler en game, in een maatschappelijke context? Welke invloed heeft de speler op het eindproduct? Mag de politiek zich hiermee bemoeien? Ik doel hierbij niet alleen op de discussies rondom geweld in games of de opkomst van user-generated content, maar bijvoorbeeld ook op het feit dat Nintendo (die door de meesten wordt gezien als de grote ‘vernieuwer’) geen suggesties van gebruikers wenst te ontvangen (zie de end-user agreement bij het installeren van de Wii), wat op z’n minst merkwaardig genoemd mag worden, evenals de keuze om de technische specificaties van de Wii ‘inferieur’ te laten zijn ten opzichte van de PS3 en Xbox 360.
[inhoudelijk niet van belang voor deze cursus, wel voor de liefhebber: de meest complete database met SID-tunes die ik tot nu toe ben tegengekomen: http://sid.oth4.com/ (hopelijk snel weer volledig online...) -- de 'scene' leeft nog steeds, dus vandaar dat er ook recente titels tussenstaan...]
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten